آیم گود

من حالم خوبه. خیلی خوب!

من خودم رو باور دارم. زندگیمو باور دارم. اینو باور دارم که من جایی هستم که باید باشم, نه رتبه 1 جای منو گرفته, نه من جای کس دیگه ای رو تنگ کردم.

من تو زمان خودم زندگی میکنم و راه خودم رو میرم. باور دارم هر کدوممون اگه به آرزوهامون باور داشته باشیم, یه روزی بهشون میرسیم. ممکنه آرزوی من و تو یکی باشه, ممکنه تو زودتر از من به آرزوت برسی. اما من با دیرتر رسیدن بهش, چیز دیگه ای عایدم میشه. توام با زودتر رسیدن بهش, چیزی که باید عایدت بشه میشه.

من باور دارم که اگر خواستم و نشد, باید دوباره بخوام, و این بار بیشتر بخوام.

دیدن یک عددی که دوست داشتم حدود 200 تا کمتر باشه تا منو به چیزی که دلم می خواست برسونه, برای خودم اونقدری سخت نبود که برای اطرافیانم سخت بود. اونقدری که اونا این داستانو جدی گرفتن, من واقعا برام تا این حد مهم نبود. و کاش اونا به چیزایی که من باور دارم, باور داشتن.

آدما هر چقدر نسبت به اتفاقای زندگیشون منعطف تر باشن, راحت تر زندگی میکنن.

پ.ن: من نذاشتم عکس العمل های اطرافیانم حالمو خراب کنه اما نمیتونم انکار کنم که روم اثر گذاشتن. حال من میتونست خیلی خوب تر از این باشه.